Witraże

Witraże.
Kolorowych szkieł mozaiki
Spoiwem złączone,
Rozedrganych promieni słońca
Szukające chciwie,
By rozbłysnąć wspaniałością
Kształtów i barw.
Na chwilę.
A potem,
By schwytane blaski
Cisnąć kolorową tęczą
O kamienną ścianę
I zgasnąć,
Jak gdyby nigdy nic,
Przyczaić się znów
W polowaniu
Na kolejny flesz.

/Lucyna S./

Żółte żonkile...

Żółte żonkile...

Żółte żonkile
w moim wazonie
patrzą tak smutnie
stęsknionym wzrokiem,
brak im powietrza,
wiary,nadziei,
na lepsze jutro,

na duszę cieni.
Żółte żonkile w
moim wazonie

                               stoję i słucham                              

                               bo szepczą one...                                            

	/Paulla Sz./

Góry

Ten świat, gdyby nie GÓRY,
byłby przeraźliwie ponury.
Bo to w NICH jest ta tajemnica,
co raz strach wzbudza, a raz zachwyca.

GÓRY to przestrzeń, wolność i przyroda,
ptaki, drzewa, lodowata woda,
która w strumieniu przeźroczystym-
płynie swym rytmem, rwącym, wieczystym.

To w GÓRACH patrząc w dół ze szczytu,
przestajesz żałować swego bytu.
Męczący świat staje się pod Tobą taki mały,
a widok wokół nieskończenie doskonały.

GÓRY niekiedy też mogą zdradzić,
złą ścieżką w nieznane Cię poprowadzić.
Coś nagle sprawia, że nie zauważasz znaku
i nagle, nieświadomie zbaczasz ze szlaku.

Mimo strachu, czasami chcesz się zgubić w lesie,
gdzie donośny głos Twój głuche echo niesie.
I zostać w przyrodzie, i na zawsze w ciszy,
razem ze słońcem i wiatrem zaszyć się gdzieś w niszy

   /wyszukane w necie/

O kwiatku...

O kwiatku, kwiatku mały,
jakże zazdroszczę ci spokoju
coś w tobie jest ze skaly
coś w tobie jest ze zdroju,
coś ze zwierzęcia w lesie,
coś z gwiazdy, błyszczącej z daleka,
coś z blasku, który mgła niesie,
coś z iskier, gdy kuźnię wiatr chłoszcze,
tylko nic nie ma z człowieka
i tego ci, kwiatku, zazdroszczę.

/Przerwa-Tetmajer Kazimierz/

Drzewo

Żyje sobie drzewo stare, 

zagubione, pozostałe.

Inne drzewa już wycieli,

A to jedno pominęli.

Był to dąb bardzo wysoki,

aż liście sięgały w obłoki.

Rozglądał się wokoło,

Nie było mu wesoło,

bo bardzo bał się tego,

że przyjdą i po niego.

/Klaudia Sujewicz/

Przy filiżance...

Przy filiżance porannej kawy Wczesnym rankiem wstaję co dzień By wyzwania podjąć nowe Świezy zapach czuję kawy Słońca blsk iść już mi każe Tak radośnie dzień zaczynam I z uśmiechem brnę przez życie By następnym dniem znów rano Podjąć walkę o przetrwanie

                                   /wyszukane w necie/